وَ مِنْهُمُ و از منافقان الَّذِينَ يُؤْذُونَ النَّبِيَّ آنانند كه مىآزارند پيغمبر را وَ يَقُولُونَ هُوَ أُذُنٌ و مىگويند كه او مردى است سخن شنوا كه هر چه با او مىگويند استماع مىكند قُلْ بگو اى محمد ايشان را كه او أُذُنُ خَيْرٍ لَكُمْ شنونده خير است مر شما را يعنى او اذن است نه بر وجهى كه شما از روى مذمت مىگوئيد بلكه شنونده و قبول‌كننده نيكوست يُؤْمِنُ بِاللَّهِ تصديق مىكند خداى را در هر چه گفته و مىگويد وَ يُؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنِينَ و تصديق مىكند مؤمنان را و سخن ايشان را بعز قبول مىرساند بسبب خلوص نيات ايشان وَ رَحْمَةٌ و او سبب رحمت است لِلَّذِينَ آمَنُوا مر آن كسان را كه اظهار ايمان كردند مِنْكُمْ از شما يعنى نه آنست كه بقول شما دانا نيست صدق و كذب شما مىداند اما پرده از روى كار شما برنمىدارد و از روى رحمت رفق شما مىنمايد وَ الَّذِينَ يُؤْذُونَ و آنان كه مىآزارند بقول و فعل رَسُولَ اللَّهِ فرستاده خدا را لَهُمْ مر ايشان راست عَذابٌ أَلِيمٌ عذابى دردناك در آخرت يَحْلِفُونَ بِاللَّهِ سوگند مىخورند به خدا لَكُمْ براى شما اى مسلمانان بر آنكه منافق نيستند لِيُرْضُوكُمْ تا شما را خوشنود سازند از خود وَ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ و خداى و رسول او أَحَقُّ سزاوارترند أَنْ يُرْضُوهُ به‌آنكه خوشنود سازند از خود منافقان وى را يعنى رسول را چه سخن در ايذاء و ارضاى رسول است و گفته‌اند خدا را و توحيد ضمير دلالت بر تلازم رضائين دارد يعنى خوشنودى خداى وابسته خوشنودى رسول اوست پس خداى و رسول خداى را خوشنود بايد ساخت إِنْ كانُوا مُؤْمِنِينَ اگر هستند مؤمنان چنانچه گمان مىبرند أَ لَمْ يَعْلَمُوا آيا نمىدانند أَنَّهُ مَنْ يُحادِدِ اللَّهَ آنكه هر كس خلاف كند با خدا وَ رَسُولَهُ و با رسول او و از حد درگذراند فَأَنَّ لَهُ پس سزاوار است آنكه باشد مر او را نارَ جَهَنَّمَ آتش دوزخ خالِداً فِيها در حالتى كه جاويد باشد در آن ذلِكَ آن خلود در دوزخ الْخِزْيُ الْعَظِيمُ رسوائى بزرگ است در اسباب نزول از قول مجاهد رح آورده‌اند كه منافقان در ميان يكديگر پيغمبر خداى را سخن‌آزماى و متردد راى مىگفتند و به فسوس و استهزا سخنان او ادا مىكردند و بعضى از ايشان تمنا مىبردند كه چه بودى كه ما را صد تازيانه زدندى و از آسمان آيتى نيامدى كه سبب فضيحت ما شدى اين آيت نازل شد .